85948200

Bisaya Bloggers » 2005 » May

May 30 2005

Life

Life

There’s a time for everything,
because time is always there.

I have lived for more than two decades now. Maybe, it’s quite a young age to ponder about life. To ponder about everything when people expect you to be always on the go. Sometimes, that’s to the extent of being recklessly aggressive. Yet, I hope you would bear my somewhat “little” philosophizing about life.

Time passes. That’s the belief of so many people. And because of that, so many people always hurry. “To be able to do many things,” they would say. Because life for them, is to do many things. And to those who are obsessed in competition, “to accomplish more than anyone had”. “Time is wasted on the young,” many old folks would opine. Some would call the restless youth as “youth with no direction”. And they believe that such kind would arrive at nothing. They do not even bother to know why there is such thing as a “restless youth”.“Time is gold,” so capitalists declared. And because of that, anyone who takes it easy is an aberration. And that anyone who saunters leisurely is a happy-go-lucky simpleton. Because accordingly, time is so precious that it should be spent on “productive” things. On things that would have value in the market. I am not however inclined to believe such concepts of time. It is my judgment that the so-called preciousness of time is a grand anomaly. This may sound irreverent but please allow me to share my insolent views.So many people are fond of measuring the value of life. And to that, they would use the quantity of “accomplishments” as a gauge. For corporate ideologues, the value of life could be measured in terms of the profits from one’s labor. For some, the value of life depends on the greatness of one’s goal in life. And all of these beliefs are hinged on the so-called preciousness of time.However, I do not subscribe to such beliefs. Because to measure the value of life in the narrow-minded gauge such as “accomplishments, corporate profits and greatness of goals” is totally wrong. To declare the preciousness of time and forget that life is more valuable would be patently inhumane.Life is about living. Living is not about accomplishing so many things. Living is not about working like beasts and machines. Living is not solely the domain of seeking greatness. Living should not be limited in the confines of the so-called preciousness of time.The passing of time is the concept of those who do not “live” at all. Because time never passes. It is just always there because it is infinite. It is us who passes by time! Because it us who pass away when our breath is gone!Yes, I say time doesn’t pass but we do – life does. And so, it is but logical that we, that life is more valuable than time. We always have the luxury of time, but we don’t always have the luxury of living! When people hurry, they are trying to race against time. They do not realize that they can never overtake time. Time is always there and it is everywhere because it is infinite. To race against it is a folly. Racing against time will surely wear you out. And you will never win against it. It is not however my point here to be lax and not to care on everything. My point is, take a deeper look at things around. Try to appreciate every breath. You breathe yet you seldom give value to your breathing. You will only realize how good it is to breathe when you’re already fighting for your dear life.Well, I hope you can bear with my “little” philosophizing about life. That life is not about the quantity of things you have done. That it is not the speed of doing things. That it is not the greatness of the goals that matters. Life is about savoring the moments. That it is about the nobleness of simplicity. Life is about living!Yes, there’s a time for everything. Precisely, because time is always there.

May 29 2005

Ang kauna-unahang pagsabak sa blogging world

May blog na ako.

Ngayon ko lang naisakatuparan ang matagal ko ring pinagmunimunihang gawin. Hindi ko alam kung bakit pero napakaraming bagay ang naglalaro sa isip ko hinggil sa pagkakaroon ng blog. Pero sa wakas, nakapagdesisyon na ako. Mula sa araw na ito, hayaan ninyong ibahagi ko sa inyo ang iba’t ibang bagay na tumatalsik sa masalimuot na proseso ng aking abuhing utak.

Medyo malungkot ang tugtog ngayon na aking naririnig. Nostalgic. Parang ang sarap tumambay sa tabing-dagat. Dapithapon. Tahimik. At ang paglilikot ng ng mga alon ay nilalamon ng dambuhalang katahimikan. Nang katahimikang pati ang isip ay nilalamon sa walang hanggang katahimikan. Mahiwagang katahimikan.

Ikagagalak kong magsulat dito kong malalaman kong aabangan mo ang mga susunod kong hirit sa buhay. Sa mga pangyayari sa buhay. Sa kaganapan ng mga bagay bagay na bumubulabog sa katahimikan. Masarap magsulat kung may nagbabasa. Ito ang pangunahing dahilan kung bakit matagal kong pinagmunimunihang magsulat dito. Parang wala kaseng kabuluhan ang magsulat ka kung wala namang magbabasa. Hindi ko naman pinangarap na ang tekstong ito ay magiging katulad ng hieroglyphic na magdudulot ng pagkamangha sa mga taong mabubuhay paglipas ng 1 bilyong taon.

Bukas, sisimulan ko nang magpost dito ng kung anu-ano. Maaring kwento siguro. O kaya maliliit na pagmumunimuni sa mga hiwaga ng buhay. Buhay. Dahil iyon ang pinamahalagang bagay sa mundo para sa akin.

May 10 2005

Sa atong pagbaktas baktas, makasugat ta ug bisan…

Sa atong pagbaktas baktas, makasugat ta ug bisan unsa lang. Usahay, bato nga makapandol, lungag nga makabulasot, o panit sa saging nga maka dalin-as.Usahay, landong. Usahay init.Apan, kasagaran,sa imong pagbaklay-baklay,daghan usab nga butang ang imong masaksihan.Nagkadaiyang mga dagway sa tao, sa palibot.Sama sa nawong nga nag-mug-ot,Dagway nga mapahiyumon,Naay Tawo nga isnabero, ug uban pa.Anaa usab mga talan-awon nga sakit sa mata.Sama sa basura nga gikatag sa iro,Dalan nga lapokon, jeep nga itom ug aso!ug tawo nga mangihi bisan asa!Apan ang mas maanindot sa pagbaklay-baklay,mao ang kamatuoran,nga sa matag tikang,kita adunay kapa-ingnan, ug ang matag tunob,magbilin ug timailhan, (gawas kung sementado and dalan :o)Nga kita miagi na nianang lugara,ug mupadayon sa pagtikang,hangtud muabot sa gitinguha sa matag tunob:ANG KALIPAY NGA GAHULAT SA TUMOY SA MATAG DALAN.Sa pagbaklay-baktas sa kinabuhi,Panington ta ug usahay ug bugnaw.Kasagaran, igang. Init.Usahay pud mahumod ta sa ulan.Basta padayon lang kita Higala.Kay aduna usab kahayahay,Gikan sa hoyoyoy sa Hangin,Ug sa panganod nga magtabon,sa init ni Haring Adlaw.Kung ikaw kapuyon,Hunong lang kadyot,Ug pasilong ilawom,sa Punuan ni Higalang Kahoy.

May 10 2005

Sa atong pagbaktas baktas, makasugat ta ug bisan…

Sa atong pagbaktas baktas, makasugat ta ug bisan unsa lang. Usahay, bato nga makapandol, lungag nga makabulasot, o panit sa saging nga maka dalin-as. Usahay, landong. Usahay init. Apan, kasagaran, sa imong pagbaklay-baklay, daghan usab nga butang ang imong masaksihan. Nagkadaiyang mga dagway sa tao, sa palibot. Sama sa nawong nga nag-mug-ot, Dagway nga mapahiyumon, Naay Tawo nga isnabero, ug uban pa. Anaa usab mga talan-awon nga sakit sa mata. Sama sa basura nga gikatag sa iro, Dalan nga lapokon, jeep nga itom ug aso! ug tawo nga mangihi bisan asa! Apan ang mas maanindot sa pagbaklay-baklay, mao ang kamatuoran, nga sa matag tikang, kita adunay kapa-ingnan, ug ang matag tunob, magbilin ug timailhan, (gawas kung sementado and dalan :o) Nga kita miagi na nianang lugara, ug mupadayon sa pagtikang, hangtud muabot sa gitinguha sa matag tunob: ANG KALIPAY NGA GAHULAT SA TUMOY SA MATAG DALAN. Sa pagbaklay-baktas sa kinabuhi, Panington ta ug usahay ug bugnaw. Kasagaran, igang. Init. Usahay pud mahumod ta sa ulan. Basta padayon lang kita Higala. Kay aduna usab kahayahay, Gikan sa hoyoyoy sa Hangin, Ug sa panganod nga magtabon, sa init ni Haring Adlaw. Kung ikaw kapuyon, Hunong lang kadyot, Ug pasilong ilawom, sa Punuan ni Higalang Kahoy.

Related Post